23 września 1492 roku w katedrze na Wawelu arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski Zbigniew Oleśnicki włożył koronę na skronie Jana I Olbrachta. Syn Kazimierza Jagiellończyka obejmował tron w chwili, gdy dynastia panowała od Bałtyku po Morze Czarne, a Kraków był faktyczną stolicą jednego z największych państw Europy.
Tego dnia w Krakowie
1492 – Jan I Olbracht zostaje koronowany w katedrze wawelskiej. Uroczystość poprowadził prymas Zbigniew Oleśnicki, bratanek słynnego kardynała. Elekcja odbyła się wcześniej w Piotrkowie, gdzie szlachta trzykrotnie potwierdziła wybór okrzykiem „Jest, jest, jest!”.
1492 – Tego samego dnia Kraków dotknął kolejny pożar. Ogień wybuchł przy Bramie Szewskiej i zniszczył zabudowania Collegium Maius wraz z mechanicznym zegarem. Uczelnia odbudowała się i rozbudowała – scalono wtedy sąsiednie kamienice, a dziedziniec otoczono arkadami, które przetrwały do dziś.
1978 – W tym samym dniu, 486 lat później, w Krakowie rozstrzygała się inna historia. We wrześniu 1978 roku Komitet Światowego Dziedzictwa UNESCO wpisał historyczne centrum miasta – z Wawelem, Starym Miastem, Stradomiem i Kazimierzem – na pierwszą Listę Światowego Dziedzictwa, obok Kopalni Soli w Wieliczce.
Ciekawostka
Olbracht nie został koronowany jako następca tronu automatycznie. Po śmierci ojca tron był elekcyjny, a władca musiał potwierdzać przywileje szlachty. Kraków pozostał jednak miejscem, gdzie korona nabierała mocy – w katedrze wawelskiej, w której spoczywa większość polskich królów.
Źródła - Kalendarium historii Krakowa – Wikipedia - Jan I Olbracht – Wikipedia
Komentarze