Dwa wypieki z unijnym znakiem
Chleb prądnicki i obwarzanek krakowski to jedyne wyroby piekarnicze z Krakowa wpisane przez Komisję Europejską do rejestru Chronionych Oznaczeń Geograficznych. Oba mają za sobą stulecia historii i oba wciąż powstają według ściśle określonych zasad.
Chleb prądnicki wypieka się na zakwasie żytnim, z dodatkiem mąki pszennej, gotowanych ziemniaków i otrąb. Charakterystyczna skórka ma od 4 do 6 mm grubości, a bochenek przybiera formę owalną albo okrągłą. Największy z nich waży nawet 14 kilogramów, mniejszy — 4,5 kilograma.
Obwarzanek obwarzany w gorącej wodzie
Obwarzanek krakowski to pierścień ze splecionych wałeczków ciasta, który przed pieczeniem zanurza się we wrzątku. Dlatego ma złocistą, błyszczącą skórkę i miękki środek. Oryginalny wypiek powinien mieć od 12 do 17 cm średnicy i ważyć od 80 do 120 gramów. Posypuje się go solą, makiem, sezamem, czarnuszką albo mieszanką ziół i przypraw.
Tradycja tego wypieku liczy ponad 600 lat, a od 2006 roku jest on zarejestrowany jako produkt regionalny z zastrzeżonym sposobem produkcji. Tylko kilka krakowskich piekarni robi go po dawnemu — kupić można głównie z charakterystycznych wózków na Starym Mieście, oznaczonych znakiem ChOG.
Skąd nazwa
Nazwa chleba prądnickiego pochodzi od wsi nad strumieniem Prądnik — przede wszystkim Prądnika Czerwonego i Białego, gdzie stały liczne młyny. Oba Prądniki weszły w granice Krakowa 1 kwietnia 1910 roku i dziś należą do Dzielnicy Krowodrza.
Miasto przypomina o tym dziedzictwie nie tylko przy okazji Światowego Dnia Chleba, obchodzonego 16 października, ale też w cyklu „Kulinarne dziedzictwo Krakowa”, w którym opisuje miejsca dawnego handlu pieczywem — jak jatki piekarskie, które przez stulecia stały w północnej części Rynku Głównego.
Źródło: Urząd Miasta Krakowa (krakow.pl, kulinarny.krakow.pl)
Komentarze